Mike Portnoy interview (excerpt)

Well, six years have passed since that shocking announcement that you are leaving the band you started and named. Would you say you feel justified in that decision?

Do you camouflage his question if I feel justified in leaving Dream Theater? (laughs)...

Um, of course, yes, I know this, why it’s something known in advance.

Oh yes! I know it hurt a lot and a lot of fans have trouble accepting it even today and I feel bad about it. But, I have given twenty-five years of my life to this band and its fans and I am still here for all these fans, I continue to work 24 hours a day / 7 days a week no matter what I do, for these fans.

So, for the Dream Theater fans who have been with me for the last six years, I think they have been rewarded with a lot of music and a lot of creativity. You know I’m the hardest working guy in this job, so if you stay with me you reap the rewards of this. But, I also feel bad for the people who were so closed-minded after what happened.

To answer your question as well. Am I comfortable with this decision? Absolutely! What I have done for the last six years, I could not have done even half of it if I had not made this decision. I’m proud of the 25 years I spent building this whole band from scratch. I’m proud of it and it’s my legacy, but I always felt that Mike Portnoy was more than just a Dream Theater drummer.

What I have done since then with Flying Colors, Transatlantic, Neal Morse Band, The Winery Dogs, Adrenaline Mob, Metal Allegiance, Twisted Sister, Avenged Sevenfold and the list goes on... You know all these are almost three lives of creativity... (laughs)... on tours and albums. And I could not have done it all differently. So, yes, no regrets. I could not be happier and more proud than I am of what I have done in the last six years.

Although I will agree with what you say, you will allow me to make a correction... You were never just the drummer at Dream Theater, you were so much more...

Well, thank you very much! I guess I should not put it that way, because I agree with you. And it bothers me when I see people comparing their current drummer with me. You really can’t make that comparison, because at the moment he’s just playing drums for this band, and I’ve always been the composer, writing the music, writing the lyrics and the melodies, overseeing the fan clubs, the websites and producing on album and directing videos... So, yes, I guess when my role as a mere drummer for those 25 years is just diminishing, it’s kind of an insult. So, thank you for making this correction, even though I said it myself... (laughs)

Is there anything you miss about the role of captain you had at Dream Theater? However, they remain one of the most important bands of our generation and this is an achievement that cannot be underestimated, as well as your contribution to achieve it.

I’m not sure what the question is here...

If you are missing something from this legacy you left behind or from the role you had in the band...

The only thing I miss, to be honest, is being the captain of a ship. Because, since I left Dream Theater - in everything I did after the Dream Theater I quoted before and all these cases - I have never been the clear leader. In everything I’ve done, in Flying Colors, The Winery Dogs etc. there are always more collaborative roles and to be honest I miss a bit the amount of control I had at Dream Theater. I was able to make 90% of the Dream Theater decisions and direction on my own and without having to discuss everything and others trusted me with it. So, I would say I miss that.

One of the issues with being in a band is that many times the collaboration process, although it can be great, can be incredibly tedious at times. Hundreds of emails have to be sent for each decision sometimes, to the point where you want to uproot your hair and I miss the days at the Dream Theater where I just ran the show. But, honestly, I’m okay with that, because that’s how it was then and that’s how things are now.

All these years, only in rare cases have you played some songs of Dream Theater, but now you have announced the creation of the Shattered Fortress, a project with which you will play the whole suite with twelve parts (s.s.: five songs of Dream Theater dealing with Mike’s alcoholism). Is this something temporary or do you plan to keep it on a more permanent basis and play Dream Theater songs?

Oh no! I have no interest in keeping it for a long time. It is definitely something one-off that will be presented at selected festivals and appearances next year. 
As you said, on rare occasions I have played Dream Theater material since I left and I honestly have no interest in it. If I wanted to play Dream Theater songs, I would stay at Dream Theater. Clearly, this is not my intention.

The fact that I do this with The Shattered Fortress has to do mainly with the fact that I am trying to close some issues that were left open, not only for the fans but also for myself. Honestly, I didn’t even intend to do that until the idea for my 50th birthday concert at Cruise To The Edge came up, and that’s where the whole phase started. Once I had the idea to do a retro concert for my 50th birthday, I knew it was the right time to present the whole suite with the twelve steps once and for all. And when it became known to the world, I suddenly started accepting offers from these various prog festivals, so I thought now is the time, let me do it now to get it out of me and finally offer it to the fans. It is one and out and it will take place in 2017 and after that I will have no interest in coming back to something like this again.

Original text

Λοιπόν, έχουν περάσει έξι χρόνια από εκείνη τη σοκαριστική ανακοίνωση πως αφήνεις την μπάντα που ξεκίνησες και ονόμασες. Θα έλεγες πως αισθάνεσαι δικαιωμένος για εκείνη την απόφαση;

Μήπως καμουφλάρεις την ερώτηση του αν νιώθω δικαιωμένος που έφυγα από τους Dream Theater; (γελάει)...

Εχμ, μάλλον... Νιώθεις καλά μέσα σου που πήρες αυτήν την απόφαση πριν έξι χρόνια;

Ω ναι! Ξέρω ότι πόνεσε αρκετά και πως πολλοί οπαδοί έχουν πρόβλημα να το αποδεχτούν ακόμα και σήμερα και νιώθω άσχημα γι' αυτό. Αλλά, έδωσα είκοσι πέντε χρόνια της ζωής μου σε αυτήν την μπάντα και τους οπαδούς της και είμαι ακόμα εδώ για όλους αυτούς τους οπαδούς, συνεχίζω να δουλεύω 24 ώρες τη μέρα/7 ημέρες την εβδομάδα ανεξαρτήτως του τι κάνω, γι' αυτούς τους οπαδούς.

Έτσι, για τους οπαδούς των Dream Theater που έχουν μείνει μαζί μου τα τελευταία έξι χρόνια, νομίζω πως έχουν ανταμειφθεί με πάρα πολλή μουσική και πάρα πολλή δημιουργικότητα. Ξέρεις πως είμαι ο πιο σκληρά εργαζόμενος τύπος σε αυτήν τη δουλειά, οπότε αν μείνεις μαζί μου θερίζεις τους καρπούς αυτού του γεγονότος. Αλλά, νιώθω και άσχημα για τον κόσμο που ήταν τόσο κλειστόμυαλος μετά από αυτό που έγινε.

Για να απαντήσω και στην ερώτησή σου. Νιώθω καλά με αυτήν την απόφαση; Απόλυτα! Αυτά που έχω κάνει τα τελευταία έξι χρόνια, δεν θα μπορούσα να τα έχω κάνει ούτε στο μισό αν δεν είχα πάρει αυτήν την απόφαση. Είμαι υπερήφανος γι' αυτά τα 25 χρόνια που πέρασα και έχτισα όλη αυτήν την μπάντα από το μηδέν ως εκεί που είναι. Είμαι υπερήφανος για αυτό και είναι η κληρονομιά μου, αλλά πάντα αισθανόμουν ότι ο Mike Portnoy είναι πολύ περισσότερα από απλά ο ντράμερ των Dream Theater.

Αυτά που έχω κάνει από τότε με τους Flying Colors, με τους Transatlantic, με τη Neal Morse Band, με τους The Winery Dogs, με τους Adrenaline Mob, με τους Metal Allegiance, με τους Twisted Sister, με τους Avenged Sevenfold και η λίστα συνεχίζεται... Ξέρεις όλα αυτά είναι σχεδόν τρεις ζωές δημιουργικότητας... (γελάει)... σε περιοδείες και άλμπουμ. Και δεν θα μπορούσα να τα έχω κάνει όλα αυτά διαφορετικά. Οπότε, ναι, καμία τύψη όπως και να έχει. Δεν θα μπορούσα να είμαι πιο χαρούμενος και πιο υπερήφανος από όσο είμαι με όσα έχω κάνει αυτά τα τελευταία έξι χρόνια.

Παρόλο που θα συμφωνήσω με αυτά που λες, θα μου επιτρέψεις να κάνω μια διόρθωση... Ποτέ δεν ήσουν απλά ο ντράμερ στους Dream Theater, ήσουν τόσα πολλά περισσότερα...

Λοιπόν, σε ευχαριστώ πολύ! Υποθέτω πως δεν θα έπρεπε να το εκφράσω έτσι, διότι συμφωνώ μαζί σου. Και με ενοχλεί όταν βλέπω κόσμο να συγκρίνει τον τωρινό ντράμερ τους μαζί μου. Πραγματικά, δεν μπορείς να κάνεις αυτήν τη σύγκριση, διότι στην παρούσα φάση απλά παίζει ντραμς γι' αυτήν την μπάντα, ενώ εγώ ήμουν πάντα ο συνθέτης, συγγράφοντας τη μουσική, γράφοντας στίχους και μελωδίες, επιβλέποντας τα fan club, τα website και κάνοντας παραγωγή στα άλμπουμ και διευθύνοντας τα βίντεο... Οπότε, ναι, υποθέτω ότι όταν απλά μειώνεται ο ρόλος μου σε απλά ο ντράμερ γι' αυτά τα 25 χρόνια, είναι κάποιου είδους προσβολή. Οπότε, σε ευχαριστώ που έκανες αυτήν τη διόρθωση, αν κι εγώ ο ίδιος το είπα... (γέλια)

Υπάρχει κάτι που σου λείπει από τον ρόλο του καπετάνιου που είχες στους Dream Theater; Όπως και να έχει παραμένουν μια από τις πιο σημαντικές μπάντες της γενιάς μας και αυτό είναι ένα επίτευγμα που δεν μπορεί να υποτιμηθεί, όπως και η συνεισφορά σου στο να επιτευχθεί.

Δεν είμαι σίγουρος ποια είναι η ερώτηση εδώ...

Αν σου λείπει κάτι από αυτήν την κληρονομιά που άφησες πίσω σου ή από τον ρόλο που είχες στην μπάντα...

Το μόνο πράγμα που μου λείπει, για να είμαι ειλικρινής, είναι το να είμαι ο καπετάνιος σε ένα καράβι. Διότι, από όταν έφυγα από τους Dream Theater - σε όλα όσα έκανα μετά τους Dream Theater που παρέθεσα πριν και όλες αυτές τις περιπτώσεις - ποτέ δεν υπήρξα ο ξεκάθαρος ηγέτης. Σε όλα όσα έχω κάνει, στους Flying Colors, στους The Winery Dogs κλπ πάντα υπάρχουν πιο συνεργατικοί ρόλοι και για να είμαι ειλικρινής μου λείπει λίγο η ποσότητα του ελέγχου που είχα στους Dream Theater. Είχα την ευχέρεια να παίρνω το 90% των αποφάσεων και της κατεύθυνσης των Dream Theater μόνος μου και χωρίς να πρέπει να συζητώ τα πάντα και οι άλλοι με εμπιστευόντουσαν σε αυτό. Οπότε, θα έλεγα πως μου λείπει αυτό.

Ένα από τα θέματα που υπάρχουν με το να είσαι σε μια μπάντα είναι πως πολλές φορές η συνεργατική διαδικασία, παρόλο που μπορεί να είναι σπουδαία, μπορεί να είναι και απίστευτα κουραστική μερικές φορές. Πρέπει να σταλούν εκατοντάδες email για κάθε μια απόφαση κάποιες φορές, σε σημείο που θες να ξεριζώσεις τα μαλλιά από το κεφάλι σου και μου λείπουν οι μέρες στους Dream Theater που απλά εγώ έτρεχα το σόου. Αλλά, ειλικρινά, είμαι εντάξει με αυτό, διότι έτσι ήταν τότε και έτσι είναι τώρα τα πράματα.

Όλα αυτά τα χρόνια, μόνο σε σπάνιες περιπτώσεις έχεις παίξει κάποια τραγούδια των Dream Theater, αλλά τώρα ανακοίνωσες τη δημιουργία των the Shattered Fortress, ένα project με το οποίο θα παίξεις όλη τη σουίτα με τα δώδεκα μέρη (σ.σ.: πέντε τραγούδια των Dream Theater που καταπιάνονται με την αντιμετώπιση του αλκοολισμού του Mike). Πρόκειται για κάτι προσωρινό ή σκοπεύεις να το κρατήσεις σε πιο μόνιμη βάση και να παίζεις τραγούδια των Dream Theater;

Ω, όχι! Δεν έχω κανένα ενδιαφέρον να το κρατήσω μακροπρόθεσμα. Είναι σίγουρα κάτι one-off που θα παρουσιαστεί σε επιλεγμένα φεστιβάλ και εμφανίσεις τον επόμενο χρόνο.
Όπως είπες, σε σπάνιες περιπτώσεις έχω παίξει υλικό των Dream Theater, από όταν έφυγα και ειλικρινά δεν έχω κανένα ενδιαφέρον γι' αυτό. Αν ήθελα να παίζω τα τραγούδια των Dream Theater, θα έμενα στους Dream Theater. Ξεκάθαρα, δεν είναι αυτή η πρόθεσή μου.

Το ότι το κάνω αυτό με τους The Shattered Fortress έχει να κάνει κυρίως με το ότι προσπαθώ να κλείσω κάποια θέματα που είχαν μείνει ανοιχτά, όχι μόνο για τους οπαδούς αλλά και για μένα τον ίδιο. Ειλικρινά, δεν είχα καν πρόθεση να το κάνω αυτό, μέχρι που προέκυψε η ιδέα για τη συναυλία για τα 50α γενέθλιά μου στο Cruise To The Edge (σ.σ.: κρουαζιέρα με prog μουσικές), οπότε από εκεί ξεκίνησε η όλη φάση. Μόλις είχα την ιδέα να κάνω μια αναδρομική συναυλία για τα 50α μου γενέθλια, ήξερα πως είναι η σωστή στιγμή να παρουσιάσω όλη τη σουίτα με τα δώδεκα βήματα μια και για πάντα. Κι όταν μαθεύτηκε στον κόσμο, ξαφνικά άρχισα να δέχομαι προσφορές από αυτά τα διάφορα prog φεστιβάλ, οπότε σκέφτηκα πως τώρα είναι η ώρα, ας το κάνω τώρα να το βγάλω από μέσα μου και να το προσφέρω εν τέλει στους οπαδούς. Είναι μια κι έξω και θα λάβει χώρα μέσα στο 2017 και μετά από αυτό δεν θα έχω κανένα ενδιαφέρον να επανέλθω σε κάτι τέτοιο ξανά.