Dream Theater

Interview: Ahmet Saraçoğlu

Questions: Ahmet Saraçoğlu, Nazım Kemal Üre

Hello again from another interview. As you may recall, we recently had a great interview with Dark Tranquility, one of the three great DTs of the metal world. This time, we spoke with another great DT: Dream Theater, one of the most important and biggest bands in progressive metal history. We spoke with vocalist James LaBrie, who is preparing to release his new album A View from the Top of the World on October 22nd, about his new album, the COVID-19 pandemic, his new solo album, and his European tour, which will conclude next year in Istanbul on June 1st. Thanks to Ece Yörük and Vera Müzik for making this interview possible.

Ahmet Saraçoğlu: Hello James, thank you for your time. Your new album A View from the Top of the World is coming out on October 22nd. Where do you see the album in your extensive discography?

James LaBrie: I think it’s one of our best albums. I think it’s a fantastic album and reflects us incredibly well. It truly shows what Dream Theater is all about. It perfectly represents our progressive and heavy metal side. It’s a dynamic, fluid album. I’m very pleased with the lyrics; it has great melodies, a long, epic song at the end, and as a whole, it’s a very powerful album. Personally, I believe the new album is no less than fan-favorite albums like Images And Words or Scenes From A Memory, Six Degrees Of Inner Turbulence, or Train Of Thought.

AS: Dream Theater is a band with a lot of dynamics within its music. When you start writing an album, do you always feel like you have to make something more flamboyant than the last? For example, The Astonishing was a relatively calm album, while Distance Over Time had more energetic elements. What would you say about that?

JL: We definitely hit a good note on Distance Over Time. It was a fantastic album, and we received a tremendous response from our fans worldwide. It represented us very, very well. When we look at our last album and wonder, “Should we continue in this same direction or do something completely different?”, we always want to start the new album with a clean slate. We musically reflect questions like what inspires us at the time, what’s going on in our lives, and how we’re feeling at the time. Questions like what musical elements should be included, what Dream Theater’s qualities should be emphasized, and what new things we can offer are all discussed. Therefore, writing a new album always begins with endless dialogue, constantly discussing what we want to achieve and what we want to achieve. Over time, these things take shape, things are written, and then the things we create acquire their own unique identity. That’s why every new album is so exciting, the very fact that we witness this entire process.

AS: The album cover has a place similar to the Kjeragbolten in Norway; in fact, I think you used it directly. Is there a specific reason for this? There are boots on the rock on the left side of the cover, and on the other hand, the title of your first single is ‘The Alien’; these all seem so unrelated. How do they connect?

JL: Visually, it’s an incredibly powerful and memorable cover. Everyone can interpret the cover differently, but to me it represents the things we experience and live through in our inner worlds. There’s a rock balancing between two slopes, and when I look at it, it gives me a sense of challenge or impending doom, while at the same time, there’s also the sense of triumph that comes from reaching the top. So, I think it melds the different feelings we experience as humans, such as fear and accomplishment. It’s as if we’re at the top, at the summit, relaxed, but at the same time, we have to be careful, aware of what’s happening, and alert. All of these feelings – the excitement of being at the top, the fear, the responsibility – all trigger adrenaline, and I can see them all in this cover. I think the album cover can be viewed that way.

AS: Coming to a topic we can’t help but discuss: our lives have been turned upside down for the past year and a half due to Covid-19. So, has anything happened during this time that made you realize “there’s a silver lining” or that you’ve gained a positive outcome? You could think of this in terms of songwriting, creativity, or productivity.

JL: I don’t think Covid-19 had any impact on this album. If it did, it was that it made us take a step back and better appreciate what we have. If we’re healthy and still with our loved ones, this period might have made us feel more grateful for life. Through this process, we’ve all realized that life is fragile, that we can lose everything in an instant, and perhaps now we’ll be more grateful for the things we value and have, and embrace life more tightly. Our bandmates, our families, everyone involved. Perhaps we subconsciously drew different inspirations due to Covid-19, creating different creations driven by different emotions, but it’s not easy to separate and analyze this. Ultimately, Covid-19 or not, we at Dream Theater knew what kind of album we wanted to write. We planned long ago to include a long, epic song at the end, and we aimed to create something dynamic for both our fans and ourselves, even before this pandemic. Ultimately, in light of all this, we created A View From The Top Of The World, and we’re very pleased with the result.

AS: Speaking of epic songs at the end, we’re certainly used to Dream Theater closing some of their albums with a long, grandiose song, like ‘Octavarium’ or ‘Illumination Theory.’ On the other hand, you have more standard closing tracks like ‘Pale Blue Dot,’ which concluded the previous album. The title track of the new album is over 20 minutes long. Should we expect something orchestra-backed and grandiose like ‘Octavarium,’ or is a Dream Theater-esque, million-note frenzy awaiting us from beginning to end?

JL: Actually [laughs] it’s hard to describe, because to best express that song, it’s best to consider what Dream Theater is and its many different elements. It has deeply emotional moments, and extremely aggressive ones. It also has very passionate parts, and very fragile parts. I can say it will give you a cinematic feel. When I listen to the long songs we write, I’m surprised at how quickly they go by, even if they’re 22 minutes long. I listen to them and think, “I can’t believe I’ve been sitting here listening to this song for 22 minutes.” It feels like it’s only been five minutes because it’s so full of excitement and passion. So, I can say that that song is a classic Dream Theater song, and it contains so much change, power, and soul. I can say that it combines everything that expresses us, everything our music as a band expresses.

AS: This album marked your first collaboration with Andy Sneap. John Petrucci worked with him on his last solo album, Terminal Velocity, but this is your first collaboration as a band. We’ve actually seen Andy Sneap working with some of the more extreme names in the metal world, like Exodus and Amon Amarth. His work with Judas Priest is also evident. How did this collaboration for Dream Theater come about? Were you satisfied with John Petrucci’s work as well?

JL: When John was so impressed with Andy on Terminal Velocity, he emailed us and said, “Guys, you need to hear this guy’s production. He’s done a fantastic job, and I want to work with him on the new Dream Theater album.” We listened to John’s album and some other albums Andy mixed. We were amazed by the rawness of the resulting sound. I think he’s a great producer and a fantastic musician. Andy knew us, knew what Dream Theater was all about, and had been listening to us for years, so working together was a breeze. The result is a very strong album.

AS: Let’s talk about the concerts. You’ll be touring Europe in the spring of 2022, and the closing concert of that tour will be in Istanbul. When I interviewed Dark Tranquility vocalist Mikael Stanne a few months ago, he said it would be interesting to see which bands are in top form and which ones are losing theirs when the concerts start.

JL: Yes, absolutely.

AS: After all, we’re talking about a long break without concerts, and such a long absence from the stage will definitely affect some bands. What kind of work have you done on this?

JL: There were some things that kept me in shape, yes. I recorded my new solo album, and that’s how I never stopped singing. I also sang for the Cameo app, and of course, we recorded the new Dream Theater album. So, I can say I didn’t have time to get rusty. But I definitely agree with what the Dark Tranquility guys said. I’m sure our first concert in two years after all this time will be very strange. We even joked around that it would feel like our first concert again. But I’m sure that before the first minute of the first song, everything will fall into place, we’ll find ourselves, and everything will be back to normal. It’s like riding a bike; imagine riding a bike every day and then not riding for 10 years. It probably won’t take you 10 seconds to get used to it when you start riding again.

AS: I’m glad you mentioned your solo album, because I love all three of your solo albums. I wanted to ask about someone who played on those albums. Darkane drummer Peter Wildoer, who plays the drums on your solo albums, is one of my favorite drummers in the metal world. Will he be playing on the new album as well?

JL: No, no. There are a few things I want to clarify about the new album. On the new album, I didn’t work with Matt Guillory, Peter Wildoer, or Ray Riendeau, whom I collaborated with as composers on my first three solo albums. On this album, I worked with Paul Logue, a Scottish musician who plays in the band Eden’s Curse. I worked with him 10 years ago and guest-starred on their song ‘No Holy Man.’ We’d been talking on and off about writing something together, and when we found time during the pandemic, we finally made it happen. This album won’t be a groove metal album filled with melodic death metal riffs like the first three albums. It will be largely acoustic. We wrote the album on acoustic guitar, and I wrote my vocal melodies over it. Then we formed a new band, so this album will be released with a new lineup. On keyboards we again have Christian Pulkkinen from Eden's Curse, the lead guitars are played as always by Marco Sfogli, and on drums is my son Chance LaBrie.

AS: Wow, it’s so amazing.

JL: The album turned out really well. It’s so exciting, and I can’t wait for you to hear it. It’s called Beautiful Shade Of Grey, and it’ll probably be released around the end of April or the beginning of May.

AS: I’m so glad to hear that.

JL: It’s a really great album, I can’t wait for it to come out.

AS: I’m sure it’s great, I’m looking forward to it too.

JL: Thanks, I’m glad to hear that.

AS: Speaking of vocals, I love your performance on the Live At The Marquee live album. I think that’s your best vocal performance ever recorded, and specifically, your vocals on ‘Another Hand / The Killing Hand’ might be the best I’ve ever heard you perform live.

JL: Thank you so much.

AS: Compared to previous albums, your vocals on recent albums are a bit more rhythmic than melodic, more in keeping with the character of a metal vocalist. How do you comment on this choice? Do the riffs and song flows written by John or anyone else affect the character of your vocals in any way?

JL: This is a personal preference. The others don’t interfere with my vocals; they never have. Let me say this upfront. John and I usually sit down and write the melodies, and sometimes Jordan even joins us. I also wrote the melodies on my first three solo albums with Matt Guillory. On my new album, I wrote all the vocal melodies. I always aim to write something that showcases different aspects of my voice. Sometimes this might be a slightly dirtier vocal style, sometimes a slightly cleaner one. I do all of this consciously to achieve the variety and versatility I want to create. The key is knowing what kind of vocal the song needs and working with it accordingly. An extremely clean vocal, a harder vocal, higher octaves, or deeper vocals; The song tells you which one to use. I think a singer should always aim to be versatile. So, on every album I’ve sung on, like The Astonishing, I’ve had the opportunity to showcase my diverse vocal talents. When the time came, like on ‘The Killing Hand,’ you mentioned, I was screaming my heart out. As time went on, singing like some of my favorite vocalists – Freddie Mercury, Steve Perry, or Lou Graham – became more appealing, and melody came to the fore. The desire to sing as cleanly and clearly as possible, to use vocals that would move the listener, became more prominent. This process continues to evolve from album to album. I think I did exceptionally clean vocals on Distance Over Time, and the vocal melodies on this new album are also very strong. On this album, I’ve made sure to support each song as strongly as possible.

AS: That’s all my questions, James. Thanks for your time.

JL: Of course, it was my pleasure.

AS: Thank you for shaping one of the most important genres in the metal world for so many years, for inspiring countless bands, for touching the hearts of millions, including me, and for simply being Dream Theater.

JL: That’s wonderful to hear, thank you so much. We’ll be in Turkey on June 1, 2022, and we’ve truly missed being there. The Turkish crowd has always been amazing, and we’re truly thrilled to be wrapping up the tour in Istanbul. See you soon.

Original text

Dream Theater

04.09.2021

Röportaj: Ahmet Saraçoğlu

Sorular: Ahmet Saraçoğlu, Nazım Kemal Üre

Yeni bir röportajdan daha merhaba. Hatırlayacağınız üzere son olarak metal dünyasının üç büyük DT’sinden biri olan Dark Tranquility ile çok güzel bir röportaj yapmıştık. Bu kez de diğer bir büyük DT ile, progresif metal tarihinin en önemli, en büyük grubu olan Dream Theater’la konuştuk. Yeni albümü “A View from the Top of the World”ü 22 Ekim’de çıkarmaya hazırlanan grubun vokalisti James LaBrie ile yeni albümü, Covid-19 sürecini, kendisinin yeni solo albümünü ve önümüzdeki yıl gerçekleşecek ve 1 Haziran’da İstanbul’da noktalanacak Avrupa turnesini konuştuk. Röportajı yapmamızı sağlayan Ece Yörük ve Vera Müzik’e teşekkürlerimizle.

Ahmet Saraçoğlu: Merhaba James, zaman ayırdığın için teşekkürler. Yeni albümünüz “A View from the Top of the World” 22 Ekim’de çıkıyor. Albümü geniş diskografiniz içerisinde nerede görüyorsun?

James LaBrie: Bence en iyi albümlerimizden biri. Harika bir albüm olduğunu ve bizi son derece iyi yansıttığını düşünüyorum. Dream Theater’ın ne olduğunu tam olarak gösteriyor. Progresif ve heavy metal tarafımızı çok iyi temsil ediyor. Dinamik, akıcı bir albüm. Şarkı sözlerinden çok memnunum, müthiş melodiler barındırıyor, kapanışında uzun ve epik bir şarkı var ve bir bütün hâlinde çok güçlü bir çalışma. Şahsen yeni albümün “Images and Words” veya “Scenes From A Memory”, “Six Degrees of Inner Turbulence” veya “Train of Thought” gibi hayranlar tarafından çok sevilen albümlerden aşağı kalır bir yanı olmadığına inanıyorum.

AS: Dream Theater müziği içinde pek çok dinamiğe sahip bir grup. Bir albüm yazmaya başlarken her seferinde bir öncekinden daha şaşaalı bir şey yapmalıyız gibi bir düşünceniz oluyor mu? Örneğin “The Astonishing” nispeten sakin bir albümken “Distance Over Time”da daha enerjik unsurlar mevcuttu. Bu konuda ne söylemek istersin?

JL: “Distance Over Time”da iyi bir hava yakaladığımız kesin. Çok iyi bir albümdü ve dünya genelindeki hayranlarımızdan çok iyi tepkiler aldık. O albüm bizi çok çok iyi temsil ediyordu. Yaptığımız son albüme bakıp “aynen bu doğrultuda mı gitmeliyiz yoksa tamamen farklı bir şey mi yapmalıyız?” dediğimiz noktada, her zaman için yeni albümü temiz bir sayfa olarak görerek başlamak istiyoruz. O sırada bize ilham veren neler var, hayatlarımızda neler olup bitiyor, o sırada neler hissediyoruz gibi soruların cevaplarını müzikal olarak yansıtma yoluna gidiyoruz. Hangi müzikal unsurlar yer almalı, Dream Theater’ın sahip olduğu hangi özellikler vurgulanmalı ve yeni olarak ne sunabiliriz gibi sorular masaya yatırılıyor. Dolayısıyla yeni bir albüm yazımı her zaman için bitmek bilmeyen diyaloglar eşliğinde başlıyor ve ne yapmak istediğimizi, ulaşmak istediğimiz şeyi konuşup duruyoruz. Zamanla bunlar şekilleniyor, bir şeyler yazılıyor ve akabinde yarattığımız şeyler kendi varlığını kazanıyor ve özgün bir kimliğe bürünüyor. Her yeni albümün böylesine heyecan vermesi de bu sayede, tüm bu sürece tanık olmamız sayesinde gerçekleşiyor.

AS: Albüm kapağında Norveç’teki Kjeragbolten’e benzer bir yer var, hatta sanırım direkt orayı kullanmışsınız. Bunun belirli bir sebebi var mı? Kapağın sol tarafındaki kayanın üstünde giyilmiş botlar var, diğer yandan ilk single’ınızın adı “The Alien”; tüm bunlar birbiriyle çok alakasız gibi gözüküyor. Nasıl bir bağlantıları var?

JL: Görsel anlamda son derece güçlü ve akılda kalıcı bir kapak. Herkes kapağı başka şekilde yorumlayabilir, ancak bana göre iç dünyamızda yaşadığımız ve deneyimlediğimiz şeyleri temsil ediyor. İki yamaç arasında dengede duran bir kaya var ve baktığımda bana bir yandan zorlayıcı bir durumu veya kötü bir şey olacakmış hissini verirken bir yandan da zirveye çıkmış olmanın verdiği zafer hissi de var. Dolayısıyla, insanlar olarak hissettiğimiz korku ve başarı gibi farklı hisleri bir potada eritiyor diye düşünüyorum. Sanki en tepedeyiz, zirvedeyiz, rahat durumdayız ancak diğer taraftan dikkatli olmalı, olup bitenin farkında olmalı, tetikte olmalıyız. Tüm bu hisler; yani zirvede olmanın verdiği heyecan, korku ve sorumluluk, hepsi de adrenalin salgılamamıza neden olan durumlar ve ben bu kapakta bunların hepsini görebiliyorum. Bence albüm kapağına bu şekilde bakılabilir.

AS: Konuşmadan geçemeyeceğimiz bir konuya gelirsek, Covid-19 yüzünden 1,5 yıldır hepimizin hayatı altüst olmuş durumda. Peki bu süreç içerisinde size “her işte bir hayır vardır” dedirtecek, olumlu bir çıkarım elde etmenizi sağlayan herhangi bir şey oldu mu? Bunu beste yazımı anlamında, yaratıcılık veya üretkenlik anlamında düşünebilirsin.

JL: Bu albümde Covid-19’un herhangi bir etkisi olduğunu düşünmüyorum. Bir etkisi varsa o da bir adım geri gitmemizi ve sahip olduklarımızın değerini daha iyi anlamamızı sağlaması diyebilirim. Sağlığımız yerindeyse ve hâlâ sevdiklerimizle birlikteysek, bu süreç hayata karşı daha fazla minnettarlık duymamızı sağlamış olabilir. Bu süreç vesilesiyle hepimiz hayatın çok kırılgan olduğunu, her şeyi bir anda kaybedebileceğimizi anlamış olduk ve belki de artık değer verdiğimiz ve sahip olduğumuz şeylerden ötürü daha müteşekkir olacağız ve hayata daha sıkı sarılacağız. Grup arkadaşlarımız, ailelerimiz, hepsi buna dâhil. Belki bilinçaltımızda Covid-19 nedeniyle farklı ilhamlar edindik, farklı hislerin etkisiyle farklı yaratımlar ortaya koyduk ancak bunu ayrıştırmak ve analiz etmek hiç de kolay değil. Sonuçta Covid-19 olsun ya da olmasın, bizler Dream Theater olarak nasıl bir albüm yazmak istediğimizi biliyorduk, en sona uzun ve epik bir şarkı koymayı çok önceden planlıyorduk ve hem hayranlarımız hem de kendimiz için dinamik bir şey yaratmayı bu salgın süreci ortada yokken de amaçlıyorduk. Sonuçta tüm bunların ışığında “A View from the Top of the World”ü yarattık ve çıkan sonuçtan çok memnunuz.

AS: Sondaki epik şarkı demişken, Dream Theater’ın bazı albümlerini uzun ve görkemli bir şarkıyla kapatmasına elbette ki alışığız, örneğin “Octavarium” veya “The Illumination Theory” gibi. Diğer yandan bir önceki albümü noktalayan “Pale Blue Dot” gibi daha standart kapanışlarınız da var. Yeni albüme adını veren kapanış şarkısı 20 dakikadan uzun sürüyor. “Octavarium” gibi orkestra destekli, ihtişamlı bir şeyler mi beklemeliyiz yoksa bizi baştan sona Dream Theater’vari, milyonlarca notalık bir manyaklık mı bekliyor?

JL: Aslında (gülüyor) tarif etmesi zor, çünkü o şarkıyı en iyi şekilde ifade etmek için Dream Theater’ın ne olduğunu ve sahip olduğu pek çok farklı unsuru düşünmek en iyisi olacaktır. Son derece duygusal anları da var aşırı derecede agresif anları da. Aynı zamanda çok coşkulu bölümleri de var çok kırılgan noktaları da. Size sinematik bir his vereceğini söyleyebilirim. Yazdığımız uzun şarkıları dinlerken, 22 dakika bile sürse ne kadar hızlı bittiklerini görüp şaşırdığımı söyleyebilirim. Dinliyorum ve “22 dakikadır oturup bu şarkıyı dinliyor olduğuma inanamıyorum” diye düşünüyorum. Sanki sadece 5 dakika sürmüş gibi geliyor, çünkü içinde heyecan ve tutku var. Dolayısıyla o şarkının klasik bir Dream Theater şarkısı olduğunu ve içinde çok fazla değişken, güç ve ruh barındırdığını söyleyebilirim. Bizi ifade eden ne varsa, bir grup olarak müziğimizin anlattığı ne varsa hepsini bir arada sunuyor diyebilirim.

AS: Bu albümde ilk kez Andy Sneap’le çalıştınız. John Petrucci son solo albümü “Terminal Velocity”de kendisiyle çalışmıştı ama grup olarak ilk iş birliğiniz. Esasında Andy Sneap’i metal dünyasının daha ekstrem isimleriyle birlikte görüyoruz; örneğin Exodus, Amon Amarth gibi. Diğer yandan Judas Priest’le yaptıkları da ortada. Dream Theater olarak bu iş birliği nasıl gerçekleşti? John Petrucci memnun kalınca siz de memnun kalmış mı sayıldınız?

JL: John “Terminal Velocity”de Andy’den çok memnun kalınca bize e-posta gönderdi ve “Beyler, bu adamın yaptığı prodüksiyonu duymanız lazım. Mükemmel bir işe imza attı ve yeni Dream Theater albümünde onunla çalışmak istiyorum” dedi. Biz de John’un albümünü ve Andy’nin mikslediği diğer bazı albümleri dinledik. Ortaya çıkan sound’un sertliğine hayran kaldık. Bence mükemmel bir yapımcı ve aynı zamanda harika bir müzisyen. Andy de bizi biliyordu, Dream Theater’ın ne olduğunun farkındaydı ve yıllardır bizi dinliyordu, bu yüzden birlikte çalışmamız gayet rahat oldu. Sonuçta ortaya çok güçlü bir albüm çıktı.

AS: Biraz da konserlerden bahsedelim. 2022 ilkbaharında Avrupa turnesine çıkacaksınız ve bu turnenin kapanış konseri de İstanbul’da gerçekleşecek. Geçtiğimiz aylarda Dark Tranquility vokalisti Mikael Stanne ile röportaj yaparken, bana konserler başlayınca hangi grupların formda olduğunu ve hangilerinin formunu kaybettiğini görmenin ilginç olacağını söyledi.

JL: Evet, evet kesinlikle.

AS: Sonuçta konser vermeden geçirilen uzun bir aradan bahsediyoruz ve sahneden bu kadar uzun süre uzak kalmak bazı grupları mutlaka etkileyecektir. Senin ya da sizin bu konuda nasıl çalışmalarınız oldu?

JL: Formda kalmamı sağlayan bazı şeyler oldu, evet. Yeni solo albümümü kaydettim ve bu sayede şarkı söylemeye hiç ara vermedim. Diğer andan Cameo uygulaması için de bir şeyler söyledim ve tabii ki yeni Dream Theater albümünü kaydettik. Dolayısıyla paslanmaya vaktim olmadı diyebilirim. Ancak Dark Tranquility elemanlarının söylediği şeye kesinlikle katılıyorum. Bunca aradan sonra, 2 yılın ardından vereceğimiz ilk konserin çok tuhaf olacağından eminim. Sanki tekrardan ilk konserimizi verecekmişiz gibi diye aramızda şakalaştığımız bile oldu. Ancak ilk şarkının ikinci dakikası olmadan her şeyin yerli yerine oturacağından, kendimizi bulacağımızdan ve her şeyin normale döneceğinden eminim. Bisiklete binmek gibi; her gün bisiklete bindiğini ve sonra 10 yıl hiç binmediğini düşün. Tekrar binmeye başladığında alışman muhtemelen 10 saniyeni almayacaktır.

AS: Solo albümünden bahsetmene sevindim, çünkü çıkardığın üç solo albümü de çok seviyorum. O albümlerde çalan bir isimle ilgili olarak sormak istiyorum. Solo albümlerindeki davulları çalan Darkane davulcusu Peter Wildoer metal dünyasında en sevdiğim davulculardan biri. Yeni albümde de o mu çalacak?

JL: Hayır, hayır. Yeni albümle ilgili olarak açıklığa kavuşturmak istediğim bazı şeyler var. Yeni albümde, ilk üç solo albümümde besteci olarak birlikte çalıştığım Matt Guillory’yle, Peter Wildoer’la veya Ray Riendeau çalışmadım. Bu albümde İskoç bir müzisyen olan ve Eden’s Curse adlı grupta çalan Paul Logue ile çalıştım. Onunla 10 yıl önce çalıştım ve “No Holy Man” adlı şarkılarına konuk olmuştum. Birlikte bir şeyler yazmakla ilgili olarak ara ara konuşuyorduk ve salgın sürecinde vakit bulunca bunu nihayet gerçekleştirdik. Bu albüm ilk üç albümdeki gibi melodik death metal rifleriyle dolu, groove metal çizgisinde ilerleyen bir çalışma olmayacak. Bu albüm büyük oranda akustik bir çalışma olacak. Albümü akustik gitarla yazdık ve ben de üstüne vokal melodilerimi yazdım. Ardından yeni bir grup oluşturduk, dolayısıyla bu albüm yeni bir kadroyla çıkacak. Klavyede yine Eden’s Curse’ten Fin klavyeci Christian Pulkkinen var, lead gitarları her zamanki gibi Marco Sfogli çaldı, davulda da oğlum Chance LaBrie var.

AS: Vay, çok acayipmiş.

JL: Albüm gerçekten çok iyi oldu. Çok heyecan verici ve duymanızı sabırsızlıkla bekliyorum. Albümün adı “Beautiful Shade of Grey” ve muhtemelen Nisan sonu, Mayıs başı gibi yayınlanacak.

AS: Bunu duyduğuma sevindim.

JL: Çok çok güzel bir albüm oldu, çıkmasını iple çekiyorum.

AS: Eminim çok güzeldir, ben de merakla bekliyorum.

JL: Teşekkürler, buna sevindim.

AS: Vokallerden bahsetmişken, senin “Live at the Marquee” konser albümündeki performansına bayılıyorum. Bence kaydedilmiş en iyi vokal performansın o albümde, hatta spesifik olarak “Another Hand / The Killing Hand”deki vokallerin canlıda senden duyduğum en iyi performans olabilir.

JL: Çok sağ ol.

AS: Son dönemlerdeki albümlerde yaptığın vokaller önceki albümlerle kıyaslandığında melodik olmaktan ziyade biraz daha ritmik ve metal vokalisti karakterinde diyebiliriz. Bu tercihi nasıl yorumlarsın? John’un veya bir başkasının yazdığı rifler, şarkı trafikleri senin yazdığın vokallerin karakterini herhangi bir şekilde etkiliyor mu?

JL: Bu kişisel bir tercih. Diğerleri benim vokallerime karışmıyor, hiçbir zaman da karışmadılar. Bunu baştan söyleyeyim. Genelde John’la oturup melodileri yazıyoruz, hatta bazen Jordan da bize katılıyor. İlk üç solo albümümdeki melodileri de Matt Guillory’yle yazmıştık. Yeni albümümde ise tüm vokal melodilerini ben yazdım. Ben her zaman sesimin farklı yönlerini ortaya koyan şeyler yazmayı amaçlarım. Bu bazen biraz daha kirli, bazen biraz daha berrak bir vokal kullanımı olabilir. Hepsini de yaratmak istediğim çeşitliliği ve çok yönlülüğü sağlamak adına bilinçli olarak yaparım. Esas önemli olan, şarkının nasıl bir vokale ihtiyacı olduğunu bilmek ve ona göre hareket etmektir. Son derece temiz bir vokal, daha sert bir vokal, yüksek oktavlar ya da daha derin vokaller; bunlardan hangisini kullanmanız gerektiğini şarkı size gösterir. Bence bir şarkıcı daima çok yönlü olmayı amaçlamalıdır. Bu yüzden ben de söylediğim her albümde, örneğin “The Astonishing”de bir vokalist olarak çok farklı yönlerimi sergileme fırsatı buldum. Yeri geldiğinde, bahsettiğin “The Killing Hand”de olduğu gibi canım çıkana kadar çığlık atıyordum. Zaman ilerledikçe sevdiğim vokalistler gibi; Freddie Mercury, Steve Perry veya Lou Graham gibi söylemek daha çekici hâle geldi ve melodi öne çıktı. Olabildiğince temiz ve berrak söyleme, dinleticiyi harekete geçirecek vokaller kullanma isteği öne çıktı. Bu süreç albümden albüme gelişerek devam ediyor. Bence “Distance Over Time”da da son derece temiz vokaller yaptım ve bu yeni albümdeki vokal melodileri de çok çok güçlü. Bu albümde de her bir şarkıyı olabildiğince güçlü şekilde destekleyecek şekilde vokal yaptım.

AS: Sorularım bu kadardı James. Zaman ayırdığın için teşekkürler.

JL: Tabii ki, benim için zevkti.

AS: Bunca yıldır metal dünyasının önemli türlerinden birine yön verdiğiniz, sayısız gruba ilham kaynağı olduğunuz, ben de dâhil milyonlarca insanın kalbine dokunduğunuz ve sadece Dream Theater olduğunuz için teşekkürler.

JL: Bunları duymak çok güzel, çok teşekkürler. 1 Haziran 2022’de Türkiye’de olacağız ve oraya gelmeyi gerçekten özledik. Türk seyircisi her zaman müthiş olmuştur ve turneyi İstanbul’da noktalayacak olmaktan dolayı gerçekten çok mutluyuz. Görüşmek üzere.